Savinkov, Boris

Errusiar eserista. Gazterik, tsarismoaren aurkako ikasle protesta batzuetan parte hartu eta gero 1897an eta 1899an atxilotua izan zen. Zirkulu marxisten kide egin zen eta 1901ean berriz atxilotua izan zen. Marxismoaz atsekabetuta, 1903an Alderdi Eseristan sartu zen. Alderdi horren Borroka Erakundean (beso armatua) parte hartu zuen eta 1905eko iraultza baino arinagoko atentatu eta magnizidio ospetsu batzuetan parte hartu zuen (adibidez Von Plehve Barne Ministro tsaristaren, edo tsarraren osaba Sergei Duke Handiaren erailketetan). 1906an, atentatu bitan huts egin zuen eta berriz atxilotua izan zen, Borroka Erakunde Eseristako liderrak, poliziaren agentea zenak bere izena eman ondoren eta heriotza-zigorra jarri zioten, baina kartzelatik ihes egin zuen. 1908an Borroka Erakunde Eseristako buruzagia polizia sekretuaren agentea zela frogatzerakoan, Savinkovek erakunde horren buruzagitzan ordeztu zuen, baina ahultasuna zela medio, 1911an erakundea desegin egin zen, ekintza arrakastatsurik egin gabe, eta Savinkovek erbestera egin zuen. Han, politikaren egunerokotasunetik kanpo, idazle bezala hasi zen, eleberriak eta bere autobiografia idatziz; honek eta bere iragan iraultzaileak Savinkoven irudi erromantiko bat eraiki zuten. 1914an, Frantziako erbestetik guda inperialista babestu zuen, baina jada garai horietan politikatik urrunduta eta luxuzko bizitzara emana zen (nahiz eta Armada frantziarrean denboraldi bat eman). 1917an, otsaileko iraultzaren ostean, Errusiara itzuli zen eta Alderdi Eseristaren barruan eskuin-eskuineko ildoa defendatu zuen; guda inperialistaren aldekoa, Sobietaren aurkakoa, langileen protesten aurrean ordena inposatuko zuen gobernu baten aldekoa, Alderdi Boltxebikea ilegalizatzearen aldekoa… 1917ko ekainean, Kerenski Guda Ministroak, Savinkov gogor eta kupidagabea Zazpigarren Armadarako (Galitziako frontea) komisario militar aukeratu zuen, ofentsiban zehar, soldaduen eskaerak erreprimitu zitan eta diziplina militarra jar zezan (zenbait soldadu boltxebike hil zituela ere esaten da). Savinkovek bortizkeriarako grina gordetzen zuela erakutsi zuen, baina orain ordenaren alde, iraultzaren alde beharrean. Kerenski gobernuburu izan zenean, Savinkov Gudarako Ministro-orde egin zuen, eta historiagile batzuen arabera (Sayers eta Kahn, adibidez), Savinkov izan zen Kerenski Kornilov armadaburu izendatzeko konbentzitu zuena. Halere, bere ideologia biziki kontrairaultzailea zela eta, Korniloven Estatu Kolpean parte hartu zuen (Korniloven manifestu politikoak Savinkovek idatziak ziren) eta horregatik bere kargutik eta Alderdi Eseristatik kanporatua izan zen. Irailean Aurre-parlamenturako aukeratua izan zen, kosakoen erakunde baten partetik.

Urriko Iraultza Sozialistaren etsai amorratua izaki, Botere Sobietarra indarrez kentzeko saiakera aunitz egin zituen; lehenik Kerenski-Krasnov matxinadan hartu zuen parte, gero Hegoaldean Armada Zuriaren nukleoak sortzen lagundu zuen, eta gero Moskun eta Petrograden funtzionatzen zuen erakunde armatu filo-eserista baten (Aberria eta Askatasuna Defendatzeko Batasunaren) buru izan zen. Erakunde horrek boltxebikeen kontra atentatuak prestatzen zituen, adibidez Volodarski boltxebikearen heriotzaren erantzule izan ziren, eta Savinkovek aitortu zuen bezala, bera izan zen Fanny Kaplani Leninen kontra tiro egin zezan pistola eman ziona (hala ere, hau egia ote den zalantzan dago). Gainera, Sidney Reilly super-agente britainiarraren lagun min egin zen, honekin batera Estatu-kolperako hainbat plan prestatuz (antza denez, era berean Savinkov Noulens frantziar enbaxadoreari lotuta ere bazegoen). Guda Zibilean zehar, Armada Zuriko buruzagi politikoetako bat izan zen. 1918ko uztailean, Jaroslavl hirian, interbentzionista inperialista ingeles eta frantziarrek finantzatuta, altxamendu zuri kontrairaultzaile bat piztu zuen, laster garaitua izan zena (altxamendu honen bigarren partea indar britainiar bat Errusia Iparraldean lurreratzea izan zen, baina lurreratze hau, Arkhangelsk konkistatu zuena, beranduegi etorri zen). Bere negoziazio eta konspirazio trebetasuna zela eta; 1918tik aurrera, Armada Zuriaren ordezkaria izan zen nazioarteko potentzia ezberdinen aurrean. 1919-21 arteko Sobietar-Poloniar Gudan, Poloniar Armadaren laguntzaile militar bezala aritu zen, eta errusiar presoez eta emigratuz armada antiboltxebike berri bat eraikitzeko saiakeretan ibili zen (30.000 gizon bildu zituen, baina armada hori, bake akordioaren ostean desegin egin behar zuen), “Errusiar Komite Politikoko” buru gisa. Jozef Pilsudski poloniar lehendakariaren lagun ere izan zen. Polonian, Abeerria eta Askatasuna Defendatzeko Batasun Nazionala talde konspiratiboa berpiztu zuen eta poloniar inteligentzia zerbitzuen laguntzaz Errusia Sobietarrean agente zuriak klandestinoki sartu zituen. 1921ean Pragara joan zen bizitzera, eta han txekoslovakiar zerbitzu sekretuen eta eskuin muturreko Gajda jeneralaren (berau Armada Zuriko beteranoa) laguntzaz, Sobietar mugetan asaltoak egiteko talde paramilitarrak prestatu zituen.

1921tik aurrera, Estatu-kolperako britainiarren eta frantziarren sarearen buru izan zen Aberria eta Askatasuna Defendatzeko Batasun Nazionala bi potentzia hauen inteligentzia zerbitzuekin elkarlotu baitzuen (Lloyd George britainiar lehen ministroa ere ezagutu zuen); bi potentzia hauek zizelkatutako planen arabera, boltxebikeak uzkaili osteko egoera politikoan “Errusiako diktadore” bat behar zen eta Savinkov zen kargu horretarako gizon egokia. Garai horietan Savinkov eskuin muturrera mugitu zen: Reillyrekin zuen gertuko harremanaz gain, Winston Churchillekin harremana zuen, eta Benito Mussolinirekin ezagutu zuen eta elkar miresten zuten (Mussolinik bere polizia sekretuaren laguntza eta italiar pasaportea eman zizkion Savinkovi, bere saiakera kontrairaultzaileetan erabil zezan). 1924an, matxinada kontrairaultzaileak prestatzeko asmoz SESBra itzuli zen, baina sobietarrek atxilotu egin zuten; antza denez, Savinkovek kontaktatu zuen Sobiet Batasunaren barneko “erakunde zuria” faltsua zen, sobietar polizia sekretuak kontrairaultzaileak tronpatzeko eraiki zuen “txorimalo” bat zen. Hala ere,  bere kontrako epaiketan Savinkovek “bere burua atxilotzen utzi zuela” esan zuen, “zuen (boltxebikeen) kontrako borrokaz damutua” baitzegoen. Epaiketan zehar, Savinkovek bere eta beste zurien potentzia europarrekiko kontaktuak azaldu eta salatu zituen, “Mendebaldeko potentziek Errusiaren makurtzea eta kolonizatzea bilatzen zutenaz” eta errusiar zuriek “aberriaren alde baino euren klase-interesen alde” egiten zutenaz jabetu zelako. Xehetasun handiz, bere 1917tik aurrerako plan guztiak eta hauen atzean zeuden atzerriko indarren bultzada eta eragina azaldu zizkion zur eta lur entzuten ari zen epaimahai boltxebikeari. Bere kolaborazioa zela eta, 10 urteko kartzela zigorra besterik ez zioten jarri, hala ere, bere izaera hiperaktiboak ezin zuen kartzelan geldi egoterik jasan. Kartzelatik zurien kontrako parodiak idazteari ekin zion, baina hala ere gutxiegi zen hori beretzat. Dzerzhinskiri bidalitako gutun batean “aska nazazue edo tiro batez akatu nazazue!” galdatu zion. Ezinegon horrek eramanda, 1925ean, bere burua hil egin zuen.